Sistemimden bir türlü atamadım,bir türlü kabullenemediğim,
Sigaradan kaçma ister gibi gitmek istiyorum.
İşe girdim. Yaklaşık bir ay olacak.
Sevildiğimi sanmıyorum.
Bu aralar hep bir yerleri deşiyorum.
Koltuk kenarlarını, bardak saplarını, duvar kağıtlarını...
Yapraklarım sökülüyor.
Köklerim çekiliyor.
Tırnak diplerim acıyor.
Saçlarımdan nefret ediyorum.
Tek bir şarkı ağzıma sıçmaya yetiyor.
Sıktığım yerlerden kanlar dökülüyor.
Şiir yazmak istiyorum.
Şiir yaşamak.
Ağlamak istiyorum,
Sebep yokken, pat diye, hıçkırarak.
Tüm antibiyotik haplarını içsem düzelir miyim ?
Tırnaklarımı kökünden söksem ağrılardan kurtulur muyum ?
Yeni şarkılar istiyorum.
Her gün yazmak istiyorum.
Beklemek istiyorum,
Yürürken pat diye yere uzanıp yaprakların üstümü kaplamasını.
Ayaklarım kasılıyor.
Gece ağlayarak uyanıyorum.
Kötü rüyalar beni mahvediyor.
Artık korkuyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Fikir curcunası
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.