23 Eylül 2012 Pazar
İç Döküş
Benden ne bekliyorsunuz. Bir anda tüm olanları nasıl silebilirim, nasıl hiç yaşanmamış gibi davranabilirim ?
Kötü anıların izleri hep kalır. Asla düzelmez. İyileşmez. Unutulmaz. Affedilemez.
İnancım yok. Geçmişin verdiği yaralar o güveni yok etti.
Bu sefer son diyemiyorum. O kadar çok sinirliyim ki iyi rolü bile yapamıyorum. Saklayamıyorum içimde ki öfkeye.
Kendimi tutamıyorum. Ağlama demek yetmiyor artık. Tırnaklarımın, avuçlarımı kanatmasına engel olamıyorum.
Elinde bıçak beni tehdit eden adamı affedemiyorum. Hayallerimin içine sıçan adamı sevemiyorum. Ne kadar öz babam olsa da yapamıyorum.
Kaçamıyorum, gidemiyorum, kalamıyorum, susamıyorum, konuşamıyorum. Yoruldum. Çok yoruldum.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Fikir curcunası
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.