Ben onu tanıdıktan sonra anladım. Derinlerde yaşıyordu. Benim çıkmak istediğim derinlerde o mutluydu. Şaşırıyordum. Her bakışında onun anlamını çözmeye çalışıyordum. Susuyorduk. Konuşmadan günleri geçiriyorduk. Sessizliği paylaşıyorduk biz. O öyle bir şeylerle uğraşırken onu izlemek büyük bir zevkti. Ona dokundukça anlamaya başladım farklılığını. Ten, kokusu çok farklıydı. Yumuşacık bir vücut. Dengesiz, düzensiz kemikler. Omurgaları kendileri arasında saklambaç oynar gibi. Ebe benim. İncecik bir vücut. Ürkek bazende titrek. Saçları anlamsız gür. Elleri yorgun. Belli çok çabalamış, çalışmış. Dudakları yok gibi. Konuşmama sebebi gibi. Sakalları var ile yok arasında. Sevgisi karnından süzülerek kasıklarına inmiş. Acısını orada yaşamış. Sevmekten sıkılmış, kaçmış. Şimdi sevgiye geri dönmesini bekliyorum. Seviyorum galiba onu. onun da sevmesini bekliyorum. İnanmak istiyorum. Tenine dokunduğum zaman, kemiklerinin içinde geçen sıcaklığı hissetmek istiyorum. Ön yargılarımı silen adama kalbimi vermek istiyorum. Avuçlarına sıcacık bırakıp ölmek istiyorum. Biliyorum o tekrar yaşatır beni. Konuşmak istemeyen o incecik dudaklarından içeri süzülüp kalbinin düzensiz ritminde dans etmek istiyorum. Sadece bir kaç dakika fazla değil. Dudaklarımda ki diş izlerini yok etmeli. Bu güvensizliğimi, korkaklığımı o silmeli. Ona öyle bir güveniyorum ki en büyük hayalimi gerçekleştirsin istiyorum. Parmak uçlarımı öpüp salsın beni gökyüzüne. Geri geleceğimi öğrendiğinde korkmaz, titremez. Ben onun aşkını sakladım köprücük kemiklerime. Onuda götürürüm gökyüzüne. Severim çok severim. Kek yaparım çikolatalı . Gülümsesin yeter bana. Yıllarca onunla yetinirim ben. Bilir o, küçük şeylerle büyük mutluluk yaşadığımı.
Beklerim. Sadece onu, hayallerimi beklerim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Fikir curcunası
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.